ΜΑΡΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΛΑΚΗΣ

Από το 1987 ασκούμαι με τη γλυπτική, την επέλεξα ενστικτωδώς και δεν μπορώ να εξηγήσω με τη λογική γιατί δεν διάλεξα κάτι άλλο, π.χ. ζωγραφική. Μέχρι σήμερα όμως, τίποτα δεν με έκανε να μετανιώσω για αυτό, το αντίθετο μάλιστα.
Την ενασχόλησή μου με τη γλυπτική την αντιλαμβάνομαι τόσο απλά όσο και την ίδια τη ζωή. Εκφράζω αυτά που με απασχολούν όπως τα αισθάνομαι, χωρίς να προσπαθώ να τα «στολίσω» με ξένα στοιχεία. Τα θέματα που δουλεύω με απασχολούσαν πάντα, από μικρό παιδί, και αυτό το συνειδητοποιώ τώρα, ασκώντας τη γλυπτική. Δουλεύοντάς τα μου δημιουργείται η διάθεση να εμβαθύνω όσο μπορώ, να κοιτάζω πιο πίσω, πιο βαθιά. Όσο προχωρώ όμως, τόσο νομίζω πως η απόσταση που πρέπει να διανύσω μεγαλώνει.
Την έννοια του χώρου την αισθάνομαι περπατώντας στην άμμο ή στο δάσος, όταν βρέχει ή όταν κάνω βόλτα ένα όμορφο βράδυ, όταν κάτι με πιέζει ή όταν κάτι μου δίνει χαρά. Έτσι αντιλαμβάνομαι τις διάφορες διαστάσεις του χώρου.
Η φύση και η Ιστορία είναι οι σημαντικότεροι δάσκαλοί μου. Παρατηρώντας το τελευταίο φυλλαράκι στο πιο μικρό δέντρο μαθαίνουμε για τη δημιουργία ολόκληρου του κόσμου, της ίδιας της ζωής. Την έννοια πάλι του πολιτισμού τη βλέπουμε στην προσπάθεια εκατομμυρίων ανθρώπων για χιλιάδες χρόνια να ζήσουν. Μέσα σ' αυτή τη ροή υπάρχουμε κι εμείς. Κάποιες φορές καταφέρνουμε να εκφράσουμε κάτι από αυτά που πάντα μας απασχολούσαν. Τις στιγμές αυτές περπατάς στο δρόμο όπως πάντα (π.χ. βράδυ δίπλα στη θάλασσα), μόνο που δεν πατάς στο έδαφος, κινείσαι ένα χιλιοστό πάνω από τη γη, τόσο που εσύ το καταλαβαίνεις, το ζεις, αλλά κανείς άλλος δεν μπορεί να το δει.
Ως επίκουρος καθηγητής στην ΑΣΚΤ, δουλεύοντας με σπουδαστές στο εργαστήριο Γυψοτεχνίας-Χαλκοχυτικής, αυτό που προσπαθώ να τους μεταδώσω είναι πως το καθετί που κάνουμε στη δουλειά μας έχει αξία και πως όλα τελικά συγκροτούν το έργο τέχνης. Οι σπουδαστές φαίνεται να το καταλαβαίνουν αυτό πολύ καλά.


 

 

I have been practicing sculpture since 1987. I chose it by instinct and I cannot explain this choice by logic nor can I say why I did not choose something else, painting for example. Until now, however, nothing has made me regret this decision.
  I conceive my work in sculpture in the same simple way that I conceive life. I express all issues that occupy my mind as I feel them, without trying to <<decorate>> them with foreign elements. All of the themes I work on have been in my thoughts since my childhood. This is something I realize now that I work as a sculptor. Working on these themes I find the urge to descend into them as much as I can, to look further back and deep inside of them   but the more I progress the more I realize that the distance I have to cover is getting bigger and bigger.
Space as a concept is something that I realize while walking on the beach or in a forest, when it rains or when I walk out during a beautiful night, when something makes me feel pressed or happy. This is how I visualize the various dimensions of space.
Nature and history are my most important teachers. Observing even the last leaf on the smallest tree we can learn about the creation of the world and even the life. We also can see the notion of culture in the struggle of mankind for life through thousands of years and we are part of this flow. Sometimes we manage to express something of what has troubled our thoughts. These times you walk down the street as usual ( a night near the sea for example) but not stepping on the ground, you hover an inch above the earth, so little that only you can realize it, only you experience it and nobody else can see it.
While working as assistant professor of Athens School of Fine Arts with my students at the workshop of plaster and bronze casting, what I try to convey to them is that everything we do in our work has its value and that finally all we have done forms our work of art. My students seem to understand it very well.

© 2013 by Dimitris Papachristou. All rights reserved.

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now